தமிழகத்தில் கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் குழந்தை பிறப்பு விகிதம் 18 சதவீதம் குறைந்துள்ளது என்பது சாதாரண புள்ளிவிவரம் அல்ல; அது சமூகத்தின் திசையை சுட்டிக்காட்டும் முக்கிய எச்சரிக்கை. கல்வி, நகர்மயமாக்கல், பெண்களின் வேலைவாய்ப்பு முன்னேற்றம் ஆகியவை இந்த மாற்றத்தின் வெளிப்படையான காரணங்களாக இருந்தாலும், அதன் நீண்டகால விளைவுகளை கவனிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.ஒருபுறம், பெண்கள் கல்வியிலும் தொழிலிலும் முன்னேறுவது சமூக முன்னேற்றத்தின் அடையாளம். மறுபுறம், திருமண வயது உயர்வு, குழந்தை பெறும் காலம் தாமதம், உயர்ந்து வரும் வாழ்க்கைச் செலவுகள் ஆகியவை தம்பதிகளை குறைந்த குழந்தை எண்ணிக்கைக்குத் தள்ளுகின்றன. வீடு, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற அடிப்படை தேவைகளின் செலவுகள் தொடர்ந்து உயர்வது, இளம் குடும்பங்களுக்கு குழந்தை வளர்ப்பு ஒரு சுமையாகவே தோன்றும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.
நகர்ப்புறங்களில் இந்த சரிவு அதிகமாகக் காணப்படுவது கவனிக்கத்தக்கது. வேலை அழுத்தம், நேர பற்றாக்குறை, பாதுகாப்பு மற்றும் எதிர்காலம் குறித்த அச்சம் ஆகியவை இளம் தம்பதிகளின் முடிவுகளை நேரடியாக பாதிக்கின்றன. இதன் விளைவாக, தமிழகத்தின் மக்கள் தொகை அமைப்பு மெல்ல மெல்ல முதியோர் சார்ந்த சமூகமாக மாறும் அபாயம் உருவாகி வருகிறது.
குழந்தை பிறப்பு விகிதம் தொடர்ந்து குறைந்தால், எதிர்காலத்தில் வேலைக்குச் செல்லும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை குறைவது, பொருளாதார வளர்ச்சியில் மந்தம், சமூக பாதுகாப்புத் திட்டங்களில் கூடுதல் சுமை போன்ற சவால்கள் தவிர்க்க முடியாதவையாக மாறும். இதை அரசு, சமூக அமைப்புகள் மற்றும் கொள்கை நிர்ணயாளர்கள் அலட்சியப்படுத்த முடியாது.
பெண்களின் உரிமை, கல்வி மற்றும் சுயாதீனத்தை பாதிக்காமல், வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை, குழந்தை பராமரிப்பு வசதிகள், குடும்ப நல ஆதரவு திட்டங்கள் போன்றவற்றை வலுப்படுத்துவது இன்றைய அவசியம். மக்கள் தொகை வளர்ச்சி குறித்த விவாதம் கட்டுப்பாட்டை விட, சமநிலையை மையமாகக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.தமிழகத்தின் சமூக மற்றும் பொருளாதார எதிர்காலத்தை தவிர்க்க முடியாத வகையில் பாதிக்கக்கூடிய இந்த குழந்தை பிறப்பு விகித சரிவு, இன்றே சீரிய சிந்தனையும் தூரநோக்கு கொள்கைகளையும் கோருகிறது. இது எச்சரிக்கை மட்டுமல்ல; நடவடிக்கைக்கான அழைப்பாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
